Ο Αδάμαστος (Aka Focalor) μίλησε μαζί μας και ειδού το αποτέλεσμα! Καλή σας ανάγνωση και ακρόαση!
01. Καταρχάς καλησπέρα.. Καλησπέρα και συγχαρητήρια για το site και γενικώς την προσπάθεια που κάνετε εκεί στο bouri.
02. Πες μου λίγα λόγια για σένα και για το συγκρότημα σου.. Ξεκίνησα να ασχολούμαι ενεργά με το Hip Hop γύρω στο 2003, γράφοντας στίχους. Πέρασα από διάφορα μουσικά σχήματα και συγκροτήματα κατά καιρούς, αλλά πάντοτε έκανα και μόνος μου δουλειές. Το 2005 έβγαλα το πρώτο προσωπικό μου LP και από τότε συνέχισα να βγάζω υλικό και solo δουλειές ανεξάρτητα από το τι έκανα με τα διάφορα συγκροτήματα. Στα τέλη του 2006 δημιουργήθηκε το συγκρότημα στο οποίο λίγο αργότερα μπήκα κι εγώ και παραμένω μέχρι τώρα. Και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο υπάρχουμε ακόμα θεωρώ πως είναι η φιλία που δένει τα μέλη. Είμαστε πρώτα απ' όλα φίλοι και μετά συνεργάτες σε αυτό που κάνουμε. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε, με τον Ορφέα(Night-C) γνωριζόμαστε από παιδάκια, απ' το δημοτικό. Μαζί ακούσαμε για πρώτη φορά αυτή τη μουσική και μαζί ψαχνόμασταν. Τον Αχιλλέα τον γνώρισα πριν έξη χρόνια, αλλά δέσαμε αρκετά γρήγορα. Έτσι αρχές του '07 βγήκαν δύο δουλειές, μια με το συγκρότημα και μια προσωπική. Ήταν το Casus Belli pt.1, το πρώτο από την τριλογία και είναι υπό την μορφή mixtape, για να ακολουθήσει δυο χρόνια αργότερα το Casus Belli pt.2.
03. Τι σε τράβηξε εξ αρχής και ασχολήθηκες με τη Hip Hop κουλτούρα? Η πρώτη μου επαφή ήταν αρχικά με το Low Bap. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον ο στίχος και τα μηνύματα που περνάν μέσα από αυτόν. Έτσι με κέρδισε αυτός ο τρόπος έκφρασης και ανακάλυψα σιγά-σιγά τη δύναμη που έχει ο λόγος. Ένα τραγούδι μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς, να αναρωτηθείς, να κάνεις έναν απολογισμό ή να γελάσεις. Όπως και να έχει και όποια περίπτωση κι αν κοιτάξει κανείς, είναι επιτυχία. Έχεις αγγίξει κάποιον με το στίχο σου, τη σκέψη σου, τα συναισθήματά σου και αυτό είναι αυτό που με κάνει να συνεχίζω. Δεν υπάρχει καλύτερο και ομορφότερο συναίσθημα από αυτό που νιώθει κανείς όταν καταλάβει ότι ένας στίχος του δίνει ένα έναυσμα για σκέψη ή έκανε λίγο καλύτερη τη μέρα ενός ανθρώπου. Γιατί, τελικά, αυτός είναι και ο σκοπός της μουσικής.
04. Μία κλασσική ερώτηση πλέον.. Πως βλέπεις τα πράγματα στην Ελλάδα? Ποιο πιστεύεις θα είναι το μέλλον της χώρας? Θεωρώ πως ήταν αναπόφευκτο να συμβεί κάποια στιγμή αυτό. Το να κυκλοφορούν, για παράδειγμα, στην Ελλάδα περισσότερες Cayenne από τη Ρωσία δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί ο έλληνας. Τα κότερα, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα και οι πισίνες είναι ωραία, αλλά νομίζω πως βάλαμε λάθος στόχους ή εν πάση περιπτώσει τους κατακτήσαμε με λάθος τρόπους. Σίγουρα φταίει το σάπιο πολιτικό σύστημα σε ένα μεγάλο βαθμό για όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα, Βατοπέδια, Siemens, υποβρύχια, μίζες, «δωρεές» και η λίστα δεν τελειώνει. Όμως φταίει και η γενικότερη λογική ενός πολύ μεγάλου μέρους του συνόλου των ελλήνων πολιτών. Φταίει η τεμπελιά και το «δε βαριέσαι;», φταίει ότι κάποιοι ήθελαν να αποκτήσουν πράγματα χωρίς κόπο, χωρίς δουλειά. Και πάρε το ένα δάνειο, πάρε κι άλλο ένα να ξεχρεώσεις το προηγούμενο, αλλά πάρε ακόμα ένα καταναλωτικό να το κάνεις SUV στο Κολωνάκι και ξαφνικά: «Ωχ χρωστάμε παντού! Τι θα κάνουμε; Θα μας πάρουν το σπίτι! Θα μας πάρουν το Cayenne! Θα μας πάρουν το σκάφος!». Δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα όλο αυτό, έχει να κάνει γενικότερα με τον υπερβολικό υλισμό που επικρατεί σήμερα παγκοσμίως. Η ζωή έχει μετατραπεί σε αγώνα για το ποιος θα αποκτήσει τα περισσότερα υλικά αγαθά πριν πεθάνει. Όπως και να 'χει θεωρώ πως όλο αυτό είναι μια καλή ευκαιρία για όλους μας να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα. Να αναθεωρήσουμε την αξία της ψήφου μας και να μην την δίνουμε πια σε ανθρώπους που απλά κληρονομήσαν ένα όνομα και ασκούν πολιτική όντας ανίκανοι. Να αναθεωρήσουμε τους στόχους μας, τα πιστεύω μας. Να αναθεωρήσουμε τους τρόπους με τους οποίους απαιτούμε, δικαίως, αλλαγές. Να αναθεωρήσουμε τις αξίες μας, γιατί αυτές είναι που μένουν τελικά.
05. Όσον αφορά το rap στην Ελλάδα, τι έχεις να πεις? Νομίζω πως το rap στην Ελλάδα λειτουργεί όπως λειτουργούν τα περισσότερα πράγματα εδώ. Ένα βήμα μπροστά, δυο πίσω. Υπάρχουν αξιόλογα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, αλλά δεν πάνε πουθενά. Τους κρατάει πίσω η λεγόμενη «φάση». Τι ηλίθια λέξη! Τι θα πει «φάση»; Τι είναι αυτό; Είναι η μόνιμη, πλέον, διαμάχη για το ποιος το κρατάει «αληθινό» και ποιος το «ξεπουλάει»; Ποιος είναι εμπορικός και ποιος είναι «underground»; Όλα αυτά είναι, ίσως, δικαιολογημένα αν ειπωθούν από ένα πιτσιρίκι, αλλά αργότερα θα καταλάβει ότι όλα αυτά δεν έχουν νόημα και είναι είτε χαζά είτε στημένα είτε χάσιμο χρόνου. Στην τελική προτιμώ χίλιες φορές να ακούσω ένα τραγούδι που, κάποιοι βάζουν την ταμπέλα «εμπορικό», απ' το να προσπαθώ να ακούσω ένα «underground» που δεν ακούγεται καν λόγω ποιότητας. Το να ηχογραφείς σε ένα υπόγειο με μηχανήματα που δεν μπορούν να βγάλουν σωστά αποτελέσματα δε σε κάνει «underground», σε κάνει να βγάζεις προς τα έξω υλικό το οποίο είναι σε κάκιστη ποιότητα, σε κάνει να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, σε κάνει να μη σέβεσαι ο ίδιος αυτό που κάνεις . Πώς να σε σεβαστώ εγώ μετά; Νομίζω πως αν επιτέλους κάποιοι δουν τη διαφορά της κοροϊδίας από την αξιοπρεπή προσπάθεια θα καταλάβουν πως μπορεί ο ίδιος καλλιτέχνης να γράψει ένα τραγούδι με βαθύ κοινωνικό, πολιτικό ή ερωτικό στίχο και ένα τραγούδι το οποίο είτε θα είναι αστείο είτε θα είναι πιο χορευτικό είτε τέλος πάντων πιο ανάλαφρο. Οι ακροατές δε θέλουν μόνο να σκέφτονται, θέλουν και να ξεχνιούνται. Ο καλλιτέχνης λοιπόν μπορεί, αν όχι οφείλει, να τους δώσει και αυτή την πλευρά του. Την πλευρά της διασκέδασης. Γιατί, ούτως ή άλλως είναι άλλο πράγμα η μουσική και άλλο πράγμα η διασκέδαση.
06. Αγαπημένος Έλληνας καλλιτέχνης και αγαπημένος ξένος? Γενικά δε φοράω παρωπίδες, δεν ακούω μόνο hip hop. Ακούω πολλά είδη μουσικής και τα πρότυπά μου δεν προέρχονται απαραίτητα από το χώρο του hip hop, είτε ελληνικού είτε ξένου. Αν έπρεπε να αναφέρω κάποια πράγματα που μ' αρέσουν αυτά είναι, για παράδειγμα, η όμορφη επιθετικότητα του Λόγου Απειλή, η σοβαρότητα και ο στίχος του Ραψωδού Φιλόλογου, η χροιά του Sifu Versus, η ισορροπία που κρατούν οι Worms μεταξύ σοβαρότητας και πλάκας, η καφρίλα των Kottonmouth Kings, η oldschool μυρωδιά των NTM, ο ήχος των Public Enemy, το «δέσιμο» της Aggro Berlin, αυτής της κλίκας που έχουν φτιάξει οι περισσότεροι από την αφρόκρεμα της γερμανικής σκηνής. Βλέπεις εκεί δεν έχουν τέτοιους κομπλεξισμούς που έχει συνηθίσει το μάτι και το αυτί μας εδώ. Είναι κι άλλοι καλλιτέχνες βέβαια που μου αρέσουν αλλά δε νομίζω πως έχει νόημα να αναφέρω τα αυτονόητα ονόματα.
07. Πες μου ένα ρητό το οποίο σε έχει βοηθήσει στη ζωή σου.. "Μέρα χωρίς χαμόγελο, είναι χαμένη μέρα" Charlie Chaplin
08. Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτά που κάνεις? Η ανταπόκριση είναι καλή. Λαμβάνω πολλά email και μηνύματα στο facebook, myspace και λοιπά. Τα περισσότερα από αυτά είναι θετικά σχόλια και αυτό δε σου κρύβω ότι με κάνει να νιώθω όμορφα. Σου είπα και νωρίτερα πως δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα απ' το να βλέπεις ταυτόχρονα ότι η δουλειά και η προσπάθειά σου αναγνωρίζεται και ότι μέσω αυτής «μιλάς» σε κάποιους ανθρώπους. Δε με ενδιαφέρει πόσοι θα είναι αυτοί. Και έναν μόνο άνθρωπο να κάνω να σκεφτεί ή να νιώσει καλύτερα, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, θα είμαι ικανοποιημένος. Και κάτι περισσότερο από αυτό, ευτυχισμένος. Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, εκείνοι που κάνουν πικρόχολα σχόλια. Δε θα αναφερθώ περισσότερο όμως σε αυτούς, γιατί ούτως ή άλλως δε με ενδιαφέρουν καθόλου. Αν δεν τους αρέσει η δουλειά μου, ας στραφούν σε εκείνους που μιλάνε για ξύλο, πλατείες, στενά, όπλα, ναρκωτικά και καραγκιοζιλίκια.
09. Μελλοντικά σχέδια? Ετοιμάζω διάφορα πράγματα. Γράφω τραγούδια γενικώς. Βγάζω διάφορα προς τα έξω, είτε παλαιότερα ακυκλοφόρητα είτε ανεξάρτητα καινούργια. Έχω σχεδόν τελειώσει με ένα ακόμα mixtape με ερωτικά, αλλά και πιο «πρόστυχα», αν θέλεις, τραγούδια και ταυτόχρονα έχω αρχίσει να ετοιμάζω το Casus Belli pt. 3, που θα είναι και το τελευταίο από αυτό το project. Μετά και από αυτό θα δω με τι θα ασχοληθώ και πως θα κινηθώ. Είμαι σίγουρος πάντως ότι τελειώνοντας το Casus Belli pt.3, θα ξέρω ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, πιθανότατα να το έχω ξεκινήσει κιόλας.
10. Η γνώμη σου για την μουσική βιομηχανία ποια είναι? Θα έκανες κάτι δισκογραφικά? Είναι στα σχέδια σου? Δεν είμαι σε καμία περίπτωση από εκείνους που είναι κατηγορηματικά αρνητικοί απέναντι στη μουσική βιομηχανία. Θεωρώ μάλιστα ότι η επιχείρηση αυτή, γιατί περί τέτοιας πρόκειται, είναι ένα πολύ δυνατό εργαλείο για να προωθήσει κανείς τη δουλειά του. Ουσιαστικά αν το καλοσκεφτείς αυτό είναι και το μόνο που προσφέρει. Λεφτά δεν έχει η πώληση δίσκων, η τέλος πάντων όχι σοβαρά λεφτά ώστε να ζήσει κάποιος από αυτά μόνο, το internet είναι ο ανίκητος εχθρός της μουσικής βιομηχανίας και πάντα τα cd θα βρίσκονται εκεί για δωρεάν και παράνομο κατέβασμα ότι και να κάνουν οι εταιρείες. Οπότε τι μένει; Μένει το marketing το οποίο κάνει η εταιρεία και ο τρόπος με τον οποίο προβάλει τον καλλιτέχνη και τη δουλειά του. Η εταιρεία τον προωθεί για να βγάλει χρήματα μέσω συναυλιών και ζωντανών εμφανίσεων και ο καλλιτέχνης που δέχεται αυτή την προώθηση απλώς αποκτά την ευκαιρία να διευρύνει το κοινό και την απήχηση του σε αυτό. Το αν θα πετύχει είναι στο χέρι του καλλιτέχνη και όχι της εταιρείας. Η εταιρεία παίρνει ένα επιχειρηματικό ρίσκο και επενδύει κάποια χρήματα σε αυτό, είτε για ηχογραφήσεις είτε για διοργάνωση συναυλιών και video clip. Από εκεί και πέρα το θέμα είναι τι θα κάνει ο καλλιτέχνης, τι είδους μουσική θέλει να κάνει, αν θα επικεντρωθεί στον σοβαρό στίχο, αν θα επικεντρωθεί στη διασκέδαση ή αν θα τα καταφέρει ισορροπώντας να κάνει και τα δυο. Πιθανότατα να έκανα κάτι δισκογραφικά, αρκεί αυτό να μην είχε αρνητικό αντίκτυπο στη δουλειά μου. Δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να αλλοιωθεί αυτό που κάνω. Υπό ορισμένες συνθήκες φυσικά λοιπόν και θα το έκανα για την καλύτερη προώθηση της δουλειάς μου. Σα σκέψη γενικά υπάρχει και ίσως γίνει κιόλας στο μέλλον, αλλά όχι πριν τελειώσω με τα projects που ήδη τρέχουν.
11. Πες μου με λίγα λόγια τι σημαίνουν για σένα αυτές οι λέξεις: "Rap/Hip hop", "Ελλάδα", "Σεβασμός".. Δε θα σου πω πως το Hip Hop είναι ένας τρόπος έκφρασης. Αλήθεια δε καταλαβαίνω γιατί τίθεται καν αυτό το θέμα. Προφανώς και είναι τρόπος έκφρασης. Είναι τέχνη. Όπως είναι η ζωγραφική, η ποίηση, η γλυπτική. Αυτό που μπορώ να σου πω όσον αφορά στο τι είναι για μένα το Hip Hop, είναι πως μέσω του Hip Hop μπόρεσα και συνεχίζω να εκφράζω τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου. Αν δεν ήταν το Hip Hop, θα ήταν κάτι άλλο. Ελλάδα; Η Ελλάδα είναι πανέμορφη. Είναι η χώρα μου και την αγαπώ. Με τους έλληνες έχω το θέμα. Και με αυτό εννοώ τη λογική που έχουν οι έλληνες. Καταστρέφουν αυτή τη χώρα πολιτικά, οικονομικά και κυρίως πολιτισμικά. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι πως δε μας αξίζει να ζούμε σε αυτή τη χώρα και πως μάταια γίνανε τόσοι αγώνες στο παρελθόν. Ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Σέβομαι σημαίνει καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι, νιώθω. Αν ξέρεις να σέβεσαι, σέβεσαι ό,τι είναι άξιο σεβασμού. Από τους ηλικιωμένους παππούδες και γιαγιάδες που σήμερα δεν έχουν σύνταξη να φάνε, μέχρι το περιβάλλον που θα αφήσεις στα παιδιά σου, ή αν δεν κάνεις εσύ, στα παιδιά του διπλανού σου. Τώρα όσον αφορά στο σεβασμό σε σχέση με τη Hip Hop σκηνή στην Ελλάδα, ναι σέβομαι κάποιους καλλιτέχνες. Σέβομαι εκείνους που σέβονται τη δουλειά τους. Σε καμία περίπτωση όμως δε θεωρώ απαραίτητο να σεβαστώ κάποιον απλά και μόνο επειδή κάνει hip hop εδώ και χρόνια ή έχει βγάλει 15 cd και 10 video clip.
12. Αυτά από μένα σε ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη... Θέλεις να προσθέσεις κάτι άλλο? Δυο πράγματα έχω να προσθέσω. Το πρώτο έχει να κάνει με τη μουσική. Πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε όλοι τα αυτιά μας και να καταλάβουμε τι ακούμε, γιατί το ακούμε και τι μας δίνει αυτό που ακούμε. Να ξεχωρίσουμε τη μουσική σε ρυθμούς RnB/Hip Hop που παίζεται στα διάφορα μαγαζιά και αποσκοπεί στη διασκέδαση, με τη μουσική εκείνη που έχει κάτι να πει. Είναι δυο θεμιτά, ίσως και απαραίτητα, είδη που αποσκοπούν σε δυο διαφορετικούς, όμως, σκοπούς.
Το δεύτερο έχει να κάνει με τη ζωή σε αυτό τον τόπο. Και θα το πω πολύ απλά, γρήγορα και ξεκάθαρα: Το αύριο είναι στο χέρι μας. Από εμάς τους ίδιους εξαρτάται.
Ευχαριστώ και καλή συνέχεια με το site. Σας εύχομαι τα καλύτερα.
